Dorota Patrycja Sech: W poszukiwaniu miejsca na ziemi

5 czerwca 2011

o spektaklu Krety i rajskie ptaki w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

Krety i rajskie ptaki / materiały teatru

Kiedy gasną światła i rozpoczyna się spektakl, jeden z aktorów wchodzi na scenę, udekorowaną na wzór mieszkania, którego wystrój kojarzy się jeszcze z czasami PRL, i zaczyna szukać. Rozgląda się, potyka się o sprzęty, przechodzi przez „pokoje” oddzielone od siebie zwiniętymi dywanami,  będącymi swego rodzaju granicą, ścianą. I szuka. Bohater Śmierci w Starych Dekoracjach, Kolekcjoner Twarzy, Niedoszły Samobójca, Człowiek bez Światopoglądu, Kobieta Która Przeżyła Cały Wiek XX, Fornarina . Szukają.

Spektakl oparty jest na utworach Tadeusza Różewicza (głównie Recyklingu Próby rekonstrukcji, chociaż pojawiają się też fragmenty innych utworów np. Duszyczki). Każdy z bohaterów ma swoją opowieść, którą nosi gdzieś głęboko i tylko czeka na okazję, aby zaprezentować ją światu. Niewiadomo do końca czy ludzie, którzy wciąż mijają się na scenie w sposób z lekka przerysowany, chwilami wręcz nieporadny, są rodziną. Widać jednak, że żyją obok siebie, krążą obok, szukają wzajemnej bliskości. Spektakl pokazuje szarą rzeczywistość. Zagubienie we współczesnym świecie, braki odwagi do bycia sobą, niesamowite pragnienie akceptacji. Jednocześnie współczesny świat przynosi problem poradzenia sobie z własną historią i narodową tożsamością. Kobieta Która Przeżyła Cały Wiek XX występuje raz w roli ofiary, raz w roli kata i nikt z publiczności nie jest w stanie powiedzieć, która z twarzy tej postaci jest bardziej wiarygodna. Ze sceny słyszymy „Holocaustu nie było”. Człowiek chce żyć bez ciężaru historii, która już przecież przeminęła, ale czy aby na pewno ktokolwiek potrafi zapomnieć o wojnie? Czy ucieczka w powierzchowność, w przyjęcie estetyki wiecznej młodości i szczęśliwości wystarczy, aby zbudować coś trwałego?

Bohaterowie wcielają się w różne role społeczne. Próbują sobie poradzić z rzeczywistością, ale i z przeszłością. Z wydarzeniami, z ludźmi, którzy kiedyś stanęli na ich drodze. Walczą o przywołanie  chociaż mglistego wizerunku swoich dawnych wrogów bądź kochanek. Dziś jednak to tylko wspomnienia i nie pozostaje już nic innego, jak pogodzić się z upływem czasu i bliskością śmierci. Rzeczywistość, jaką w spektaklu Krety i rajskie ptaki podaje widzowi reżyser Maciej Podstawny, jest wymagająca – przypomina o samookreśleniu, o tym, że bez niego człowiek nie może ruszyć do przodu. Jednak bohaterom brakuje odwagi i chęci, by podjąć walkę.

Świetne teksty Różewicza zostały ułożone w sposób dość spójny, konsekwentnie tworząc kilka różnych historii. Bohaterowie są zagubieni we współczesności, przytłoczeni informacjami, które cały czas podaje radio i telewizja. Widać konflikt pokoleń między konkretnymi członkami tej dziwnej społeczności i nieustającą walkę o to, żeby żyć „jakoś”. Każdy szuka swojej prawdy i swojego celu. Każdy marzy o byciu rajskim ptakiem, o życiu pełnym barw i emocji, tymczasem nikt nie może oderwać się od ziemi. Mała Scena Teatru Dramatycznego prezentuje z pewnością jeden z ciekawszych spektakli o współczesności.

Dorota Patrycja Sech

 

Krety i rajskie ptaki, Teatr Dramatyczny Mała Scena

premiera Warszawa, 21 maja 2011 r.

Na podstawie twórczości Tadeusza Różewicza

scenariusz: Iga Gańczarczyk, Maciej Podstawny
reżyseria:
Maciej Podstawny
dramaturgia:
Iga Gańczarczyk
scenografia:
Barbara Hanicka
asystentka scenografa:
Aleksandra Lewandowska
muzyka:
Aleksandra Gryka
reżyseria światła:
Tomasz Ziółkowski
wideo:
Michał Gruca, Tomasz Ziółkowski
produkcja:
Sławomir Adamko
inspicjent, sufler:
Barbara Zając

występują: Klara Bielawka, Dobromir Dymecki (gościnnie), Anna Kłos-Kleszczewska, Andrzej Konopka (gościnnie), Władysław Kowalski, Małgorzata Niemirska, Michał Podsiadło (gościnnie), Paweł Tomaszewski.

 

 

tagi: | Wersja do druku | |

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

17 + 4 =