Zofia Gustowska: Smsy z Paryża

30 września 2014
      1. Odleciałam. Doleciałam. Dojechałam. 7 pięter. Kręte schody

.

      « Chambre de bonne »
fot. Zofia Gustowska

fot. Zofia Gustowska

    1. Louvre, Orsay, Pompidou… Powracając do paryskich muzeów, byłam akurat w trakcie lektury Dawnych mistrzów… dlatego na ten temat nic więcej już nie powiem, odsyłam do tekstu Bernharda.

 

  1. Księgarnia teatralna, zresztą w małej « rue de Marivaux », urzekła mnie swoją zawartością i obsługą… przemiłą, co nie jest znów w Paryżu aż tak nagminne. W Operze Garnier, kilka kroków dalej, trafiłam akurat na wystawę poświęconą awangardowej grupie Les Ballets Suédois, działającej w latach 1920-25. Temat warty uwagi. Przyjemne przedpołudnie.Théâtre Athénée, czyli dawny teatr Louis Jouveta, niestety nie zaproponował mi żadnego spektaklu, więc zabierając ze sobą program sezonu, poszłam dalej.

 

    1. Ogród Luksemburski zdobył nade mną jakąś tajemną moc. O ile za pierwszym razem wybrałam się do niego celowo, nie wiem, jak trafiałam tam za każdym następnym. Zazwyczaj wiązało się to również z kolejnym pochmurnym przejściem obok Odeonu. Odwracałam smutny wzrok od plakatów ze zbliżającą się premierą Roberta Wilsona, Les nègres Geneta.
      PS Później dopiero dowiedziałam się, że jest to od urodzenia dzielnica Louis Garrela [sic!].

 

    1. Myślałam, że Pinokio Joëla Pommerata jest dla niego skrytką przed teatrem „dla dorosłych”, przestrzenią, w której nie trzeba się obawiać banału. Pomyliłam się. Wygląda na to, że w ogóle się go nie boi. W spektaklu Cet enfant porusza problem relacji dziecko-rodzic, budując dziesięć bardzo prostych, oddzielnych scen rozmów. Scenografia została ograniczona do światła, które buduje przestrzeń sceniczną. Postaci pojawiają się w mroku, pozostają w półmroku, stoją i mówią… na nieszczęście, dodatkowo nieustannie ilustracyjnie gestykulują.

 

    1. Jeśli istnieje teatr mieszczański, to można go zobaczyć w Vieux-Colombier (dawnym teatrze Jacques’a Copeau, dzisiejszej scenie Comédie Française). Wiernie i porządnie, czyli Trahisons Pintera. Można się pośmiać, trochę zadumać, a potem poklaskać. Jeśli po spektaklu widz odczuwa niedosyt kulturalny, może zawsze obejrzeć wystawę makiet scenografii archiwalnych spektakli. Akcent polski – Andrzej Seweryn.

 

    1. Maurice Maeterlinck. Intérieur. Claude Régy. Cisza. Spokój. Napięcie. Światło. Śmierć. Inny świat. Rytm. Odrealnienie.
      (Tak między nami, we Francji panuje moda na półmrok.)Tego samego dnia obejrzałam w końcu Shirley Deutscha. Jak bliska stała mi się scena w paryskim hotelu… siedząc na łóżku w swoim małym pokoju odliczałam dni.

 

    1. Miałam nadzieję, że Galin Stoev, reżyser bułgarskiego pochodzenia, wniesie ze sobą jakiś interesujący oddech do najpopularniejszej chyba komedii Moliera. Niestety oczekiwania są zgubne – zazwyczaj zawodzą. Pozostaje rozgoryczenie. Tartuffe w Comédie Française.(Większość publiczności jednak, sądząc po reakcjach, bawiła się świetnie.) W trakcie trwania spektaklu zrozumiałam, czemu Krzysztof Warlikowski dostaje francuskie ordery.

 

    1. Jérôme Bel. Po 19 latach. Ciało. Nagość. Uprzedmiotowienie. Bach czy Abba. Co jest sztuką? Poza interesującą sceną oddawania moczu, zaintrygowała mnie scena oddychania lub właściwie współoddychania. Nadzy aktorzy, kobieta i mężczyzna, stojąc naprzeciwko siebie, oddychali. Po prostu.

 

    1. Wracam. W samolocie obok mnie siedzi Francuz. W kożuchu. Bulwary bulwarami, Paryż Paryżem, Gałczyński Gałczyńskim, ale ja już faktycznie wyglądam, gdzie ten kurz warszawski.

 

 

Zofia Monika Klara Gustowska

PS

Pomysł listów dotyczących życia kulturalnego Paryża powstał z inspiracji sztuką epistolarną Gabrieli Zapolskiej. Jednakże idąc z duchem czasu, formę teatralnych smsów zaczerpnięto od profesora Janusza Majcherka, którego powab literacki można smakować w serwisie teatralny.pl.

 

 

 

Théâtre des Bouffes du Nord

Cet enfant
tekst i reżyseria : Joël Pommerat

 

Comédie Française

Trahisons Harold Pinter
reżyseria : Frédéric Bélier-Garcia

Tartuffe Molière
reżyseria : Galin Stoev

 

Festival d’Automne à Paris

Intérieur Maurice Maeterlinck
reżyseria : Claude Régy

Jérôme Bel
spektakl Jérome’a Bela

tagi: | Wersja do druku | |

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

10 − five =