Zuzanna Liszewska: Teatralni Lost.

2 stycznia 2013
amazonia materiały teatru

O spektaklu Amazonia w reżyserii Agnieszki Glińskiej w Teatrze na Woli w Warszawie.

Amazonia to dość ,,lekka, łatwa i przyjemna”, ale zarazem inteligentna, celna komedia środowiskowa, traktująca jednak o wielu poważnych kwestiach dotyczących szerszego niż artystyczne grona. 

Mówi szerzej o dysonansie między marzeniami a rzeczywistością, odwiecznym dylemacie: być czy mieć, wreszcie,  bardziej konkretnie, o sytuacji świeżo upieczonych absolwentów wyższych uczelni. W tym przypadku mamy do czynienia z  byłymi studentami warszawskiej Akademii Teatralnej. On (Paweł Domagała) nie dając się wciągnąć do zaprzęgu komercji, nałogowo pali trawkę i całymi  dniami gra na komputerze w Wiedźmina aż wreszcie podejmuje pracę, w której profesjonalnie reklamuje piwo, przebrany za kufel. Spełnia się,  recytując koleżance z pracy, również marzącej o karierze aktorskiej, przebranej za pizzę (Patrycja Soliman), monologi z klasycznych sztuk. Popisy te odbywają się w ,,uczelnianej” knajpce, ,,Marcinku”, istniejącej  zresztą istnieje naprawdę.  Dzięki tej znajomości z pracy młody aktor poznaje reżysera-eksperymentatora (Łukasz Lewandowski) i włącza się w projekt ,,a la Grotowski”.  Ona (Agata Wątróbska) biega  natomiast niestrudzenie na castingi do sitcomów, aż w końcu otrzymuje rolę ,,w pierwszym polskim serialu o dżungli”, gdzie partneruje jej ,,plastikowy” amant wczuwający się  w rolę (pełen dystansu wobec samego siebie Maciej Zakościelny). Związek głównych bohaterów  przeżywa pierwszy kryzys, wchodzą w dziwne, na pozór całkiem różne światki masek i pozorów. Wspólne jest to, że w światach tych królują pozy: w jednym poza ludzi sukcesu, w drugim poza guru lub jego wyznawców, stojących na straży wielkiej sztuki przez duże ,,S”.    Zarówno ci ,,sprzedajni” jak i ,,offowi” twórcy skrywają za nimi prawdziwe twarze. Wszyscy są groteskowi, zmanierowani, pretensjonalni. Jednym słowem, ostry jak brzytwa autor sztuki, Michał Walczak jest wobec wszystkich bezlitosny.

Z pewnością wnioski płynące ze spektaklu nie są zbyt odkrywcze,  a postaci i relacje między nimi pokazane zostały dość powierzchowne, płasko. Chwilami może też drażnić dosadność języka, powtarzalność wulgarnych zwrotów, jednak trafne spostrzeżenia dotyczące ludzkich zachowań, zaskakujące niekiedy pomysły inscenizacyjne, duża dawka ironii i dystansu wobec śmiesznostek zamkniętych środowisk i wobec problemów, przed którymi stają artyści, przesądzają o sukcesie przedstawienia. Amazonia bawi i punktuje absurdy z życia wzięte, do których się przyzwyczajamy, których nie dostrzegamy,  w zalewającej nas popkulturze, a które przecież są tak bardzo jaskrawe…

Zuzanna Liszewska

 

 
 

tytuł realizacji:

Amazonia 

miejsce premiery:

Teatr na Woli im. Tadeusza Łomnickiego

data premiery:

04-02-2011

reżyseria:

Agnieszka Glińska

scenografia:

Agnieszka Zawadowska

muzyka:

Ana Malarowska

kierownik produkcji:

Magdalena Romańska

Reżyseria światła::

Magda Górfińska

Obsada:

 
 – Patrycja Soliman
 – Agata Wątróbska
 – Paweł Domagała
 – Łukasz Lewandowski
 – Krzysztof Stelmaszyk
 – Maciej Zakościelny
 

tagi: | Wersja do druku | |

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

4 + fourteen =