Anna Dąbkowska: Zamknij oczy, nie będę oszukiwał

31 marca 2011

o filmie „Samotna wyspa” w reż. D. Ayaso i F. Sabroso .

"Samotna wyspa" - Victoria, idąca do męża przez szpitalny korytarz

W ramach XI edycji Tygodnia Kina Hiszpańskiego w „Kinotece” wyświetlony został film „Samotna wyspa” w reżyserii Dunii Ayaso i Felixa Sabroso. Jego bohaterami są członkowie rodziny, która mieszka na Wyspach Kanaryjskich. Akcja obejmuje kilka dni życia ojca-schizofrenika, jego żony i trojga dorosłych dzieci, które są genetycznie obciążone chorobą psychiczną. Syn Martin cierpi na lekką formę autyzmu, córka Coral tworzy z mężem swojej pracodawczyni związek bez przyszłości, licząc, że w jakiś cudowny sposób wszystko się ułoży, natomiast druga córka – Gracia, gdy zachodzi w ciążę, odstawia leki psychotropowe, wskutek czego zostaje zwolniona z serialu, w którym gra. Jedyną zdrową – co nie oznacza, że szczęśliwą – osobą w tej rodzinie jest matka Victoria. Pragnąc mieć normalną rodzinę, udaje, że nie zauważa dewiacyjnych zachowań swoich najbliższych.

Można odnieść wrażenie, że choroba psychiczna w filmie jest jedynie pretekstem do egzystencjalnych uogólnień. Jego bohaterami są głęboko nieszczęśliwi ludzie, którzy nie potrafią stworzyć prawdziwych więzi z innymi. Ludzie, którzy łakną bliskości, ciepła, zrozumienia, miłości, ale obijają się tylko o nieczuły świat i siebie nawzajem. Szukają pomocy, ale nie mogą jej nigdzie znaleźć. Bohaterowie „Samotnej wyspy” boją się przyjrzeć swojemu życiu, by nie odkryć w nim symptomów nienormalności. Próba samobójcza ojca gromadzi rodzinę w jednym miejscu, zmusza do konfrontacji z bliskimi i spojrzenia w głąb siebie. Szybko jednak można się zorientować, że każde z nich cierpi osobno, że nie ma między nimi żadnego porozumienia.

Jednego dnia Martin zastaje ojca siedzącego na parapecie otwartego okna. Prosi go, by ten nie skakał, jednak ojciec każe mu zamknąć oczy, zapewniając jednocześnie, że nie będzie oszukiwał. I rzeczywiście nie oszukiwał – rzucił się w morze i wskutek odniesionych obrażeń następnego dnia zmarł. Ten chory ojciec, a nie matka, wierzył, że jego dzieci mogą osiągnąć wszystko. Tymczasem Coral była sprzątaczką w domu swojego znudzonego kochanka, Martin – nauczycielem literatury, który żył w wyimaginowanym związku ze swoją uczennicą i nie był w stanie skończyć rozpoczętej powieści, a Gracia po odstawieniu leków powoli przestawała odróżniać rzeczywistość od fikcji w granym przez siebie serialu, aż wreszcie zdecydowała się na desperacki krok usunięcia ciąży.

„Samotna wyspa” to dramat przedstawiający nie tylko bohaterów dotkniętych chorobą psychiczną. Obejmuje on plan o wiele szerszy i bardziej uniwersalny, pozwalający widzowi odnaleźć w problemach tych samotnych i nieszczęśliwych ludzi swoje własne dylematy, lęki i bolączki. Jesteśmy samotną wyspą. W swoim życiu spotykamy wielu ludzi, którzy nie chcą nas zrozumieć, nie potrafią nam pomóc. Tak jak Coral czasem za dużo myślimy, tak jak Martin pragniemy miłości, tak jak Gracia chcemy żyć, nie chowając się za maskami.

Anna Dąbkowska

 

SAMOTNA WYSPA
Hiszpania 2009
Reżyseria: Dunia Ayaso, Félix Sabroso
Zdjęcia: Juan Antonio Castaño
Muzyka: Lucas Vidal
Występują: Candela Peña, Alberto San Juan, Cristina Marcos i Geraldine Chaplin

 

tagi: | Wersja do druku | |

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

11 + 6 =