Judyta Berłowska: Zabawa konwencjami w Teatrze Guliwer

4 kwietnia 2011

o spektaklach Pinokio, Pchła SzachrajkaCzerwony Kapturek (spektakle dla dzieci od lat 5)  Teatru Guliwer.

Pchła Szachrajka / materiały teatru

Wykorzystywanie różnych konwencji teatralnych w spektaklach dla dzieci, to świetna recepta na dobrą zabawę dla widzów w różnym wieku. W Teatrze Guliwer, który może pochwalić się chyba najlepszym wśród warszawskich teatrów dla dzieci zespołem aktorskim, bardzo mocnym wokalnie, króluje muzyka. Pinokio w reżyserii Zbigniewa Głowackiego przypomina komedię dell arte. Pchła SzachrajkaCzerwony Kapturek zostały wyreżyserowane przez jednego z najważniejszych polskich twórców teatru lalek i teatru dla dzieci – Piotra Tomaszuka. Czerwony Kapturek nawiązuje do opery, natomiast Pchła Szachrajka do kabaretu dwudziestolecia międzywojennego .

W Teatrze Guliwer króluje muzyka. Aktorzy naprawdę umieją śpiewać i robią to z wyraźną przyjemnością. Z przyjemnością też się ich słucha. Radzą sobie doskonale we wszystkich konwencjach, w których przychodzi im działać. Dobre wrażenie robią również sceny tańca. Na małej scenie Teatru Guliwer nie odbywają się ogromne popisy choreograficzno-akrobatyczne, ale ruch zaplanowany jest bardzo zgrabnie i ładnie. Również dzięki temu we wszystkich spektaklach na tej scenie czuć bardzo pozytywną energię i spójność.

Spektakle Piotra Tomaszuka dają dużo estetycznej przyjemności także dorosłym. Czerwony Kapturek rozegrany w stylu sielankowej opery opowiada znaną baśń w zupełnie nowy sposób. Baśniowa opowieść z całym swoim bogactwem skierowana jest do dzieci, natomiast bardzo oryginalna forma zachwyci również rodziców. Przepych strojów, muzyka, nawet, jak na operę dość prowizoryczna scenografia to zabawa konwencją, pokazanie jej dzieciom, ale z przymrużeniem oka. W spektaklu można wręcz wyczuć lekką kpinę ze stylu. Jednak realizacja jest tak elegancka i pełna uroku, że z całą pewnością nie można się w niej dopatrzyć jawnej złośliwości. Dużą rolę w spektaklu odgrywają służący głównych bohaterów, prowadząc własne gry, i poprzez interpretację dodając znanej historii zupełnie nowych sensów. To interesujący pomysł nawiązujący raczej do tradycji komediowej. Przemycanie tego typu nawiązań w sztukach skierowanych do dzieci to ciekawy sposób edukacji. Z jednej strony dziecko dostaje baśń i wszystko to, co się w niej mieści, z drugiej zaś, poprzez formę przekazuje mu się pewną wiedzę o poetyce dramatu i teatru.

Akcja Pinokia toczy się oczywiście we Włoszech – ojczyźnie komedii dell arte. Zbigniew Głowacki swój spektakl kieruje zdecydowanie bardziej niż Tomaszuk do widowni dziecięcej. Znana opowieść o drewnianym chłopcu i jego ojcu, o dojrzewaniu do bycia człowiekiem nie została w tej inscenizacji zmieniona. Ponieważ ta historia nie jest ani wesoła, ani przesłodzona, jest tym prawdziwsza. Daje młodemu widzowi obraz świata, który nie jest bezpieczny. Pokazują też bohatera, z którym mogą się utożsamić. Nie jest to postać całkiem pozytywna. To kłamczuch, leń, okrutny dzieciak, nie liczący się z cudzymi uczuciami. Historia Pinokia to opowieść o bardzo trudnym i bolesnym dorastaniu. W gruncie rzeczy nie jest to łatwa ani wesoła fabuła. Pokazana na scenie Teatru Guliwer nabiera szczególnego uroku poprzez scenografię i głównego bohatera – drewnianą lalkę. W trakcie inscenizacji pojawia się kilka ciekawych nawiązań do tradycji teatralnych. Maski kota i lisa przywołują komedię dell arte, teatr, w którym Pionkio chce zostać jest teatrem lalek, znowu liczne piosenki śpiewane na scenie przypominają musical.

Pchła Szachrajka to najnowsza premiera w Guliwerze. Widać w niej wyraźnie rękę reżysera – Piotra Tomaszuka. Obrazy w sepii przywołują czas młodości prababci, zwłaszcza, że warszawska kawiarnia, oraz suknie czterech pań, które spotykają się tam na ploteczki są w stylu lat 30. Opowieść o Pchle Szachrajce jest w rzeczywistości plotką. Plotką ciekawą, bardzo zabawną, ale plotką właśnie, którą jedna pani drugiej pani opowiedziała przy kawie. Tak też prowadzona jest fabuła spektaklu. Cztery eleganckie damy opowiadają sobie o Pchle, na zmianę wcielając się w jej rolę. Praktycznie cały tekst Brzechwy jest śpiewany. Interpretacje piosenek tworzą spektakl – kabaret w świetnym stylu. Z tyłu sceny, na dużym ekranie wyświetlane są równolegle animacje, w dość luźny, zabawny sposób nawiązujące do tego, co aktualnie dzieje się na scenie. Poprzez zastosowane style spektakl jest bardzo poetycki, niedosłowny, a jednocześnie bardzo ciekawy. Można odnieść wrażenie, że jest inspirowany pewnymi teatralnymi konwencjami, ale nie jest hermetyczny, czy niezrozumiały dla młodszych widzów.

Trudno jednoznacznie przyporządkować poszczególne spektakle konkretnym konwencjom, jednak niewątpliwie reżyserzy czerpią z nich pełnymi garściami. I dobrze. To sprawdzone i cenne sposoby na zainteresowanie publiczności treścią. Zwłaszcza, że w Teatrze Guliwer konwencje są twórczą inspiracją, oraz pretekstem do zabawy raczej, niż receptą na spektakl.

Judyta Berłowska

 

Pchła Szachrajka w Teatrze Guliwer
na podstawie Jana Brzechwy
reżyseria i adaptacja: Piotr Tomaszuk
Scenografia: Julia Skuratova
Choreografia: Władysław Janicki
Kostiumy: Julia Skuratova
Muzyka: Piotr Nazaruk
Obsada: Katarzyna Brzozowska, Izabella Kurażyńska, Elżbieta Pejko, Honorata Zajączkowska, Damian Kamiński, Tomasz Kowol. Spektakl dla dzieci od lat 5
data premiery: 19 III 2011

 

Pinokio w Teatrze Guliwer
autor: Carlo Collodi
reżyseria i adaptacja: Zbigniew Głowacki
Scenografia: Pavel Hubicka
Muzyka: Krzysztof Dzierma
Teksty piosenek: Zbigniew Głowacki
Asystent reżysera: Georgi Angiełow
Inspicjent: Krystyna Bogacka
Obsada: Krzysztof Prygiel, Jacek Kiss, Adam Wnuczko, Paweł Jaroszewicz, Georgi Angiełow, Ewa Scholl, Joanna Borer-Dzięgiel
data premiery: 24 VI 2000

 

Czerwony Kapturek w Teatrze Guliwer
autor: Jan Brzechwa
reżyseria i adaptacja : Piotr Tomaszuk
Scenografia: Eva Farkasova
Choreografia: Władysław Janicki
Muzyka: Piotr Nazaruk
Przygotowanie wokalne: Cezary Szyfman
Obsada: Honorata Zajączkowska, Tomasz Kowol, Elżbieta Pejko, Katarzyna Brzozowska-Ożarowska, Paweł Jaroszewicz, Izabella Kurażyńska, Ewa Scholl, Georgi Angiełow, Adam Wnuczko
data premiery: 3 XI 2007

tagi: | Wersja do druku | |

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

seven + sixteen =